สุขจากอิสรภาพ
จำได้ว่าในวันแรกที่ นั่งสมาธิ ร่างกายเรามันแสดงอาการบังคับไม่ได้ให้เห็นอยู่ทุกขณะ ปวดขาที่สุดในชีวิต วิทยากรบอกว่า ทุกข์ตรงไหน รู้ที่ตรงนั้น ปวดตรงไหน รู้ที่ตรงนั้น
สิ่งที่แรกที่เห็นก็ คือ พอเราเอาใจไปรับรู้อาการ ปวดตุ๊บ ๆ สักแต่ว่ารู้ปวด วินาทีนั้นมีบางอย่างบอกดิฉันว่า ความเจ็บปวดเป็นเพียงอาการตุ๊บ ๆ ต่างหาก ใจก็อยู่ส่วนใจ ไม่ได้ปวดไปด้วย
เป็นครั้งแรกที่รู้ เลยว่า เมื่อไหร่ก็ตามที่สติเรามั่นคง ขนาดความทุกข์อยู่บนตัวเราแท้ ๆ ยังไม่สามารถทำให้ใจเราทุรนทุรายได้ ครั้งนั้นบอกตัวเองเลยว่า ตั้งแต่นี้ไป หนี้ก็ส่วนหนี้..ปัญหาก็ส่วนปัญหา..ใจก็ส่วนใจ.. ขณะที่รู้ตรงนั้น ใจมีความสุข ...รู้สึกเหมือนคนได้รับอิสรถาพอย่างแท้จริง...
เมื่อก่อนดิฉันจะคิด ว่า เมื่อไหร่จะหมดหนี้ เราจะได้มีความสุขเสียที แต่วันนี้ได้รู้แล้วว่า ..ไม่ต้องรอให้หมดหนึ้ ใจเราก็สามารถเป็นปกติสุขได้
การแก้ปัญหาด้วยใจ ที่เป็นปกติ ย่อมดีการใจเร่าร้อนทุรนทุราย ที่สำคัญปัญหาก็ไม่มีวันหมดไปจากชีวิต...ตราบใดที่เรายังเป็นมนุษย์ มีร่างกาย มีลมหายใจ แค่สองอย่างนี้ก็หาเรื่องปวดใจได้ โดยยังไม่นับเรื่องภายนอกเสียด้วยซ้ำ..
ขอขอบคุณ : หนังสือ "เข็มทิศชีวิต" คุณฐิตินาถ ณ พัทลุง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น